Bu çalışma, Türkçede “-mI/-mU” soru edatının yalnızca bilgi isteme amacıyla kullanılmadığını; aynı zamanda olasılık, kuşku, tahmin, ironi ve değerlendirme gibi epistemik kiplik anlamlarını da taşıdığını ortaya koymaktadır. Geleneksel dilbilgisel yaklaşımlar, bu biçimbirimi “soru eki” olarak tanımlamış olsa da, çağdaş dilbilimsel veriler “-mI/-mU” biçimbirimi Türkçede çok işlevli bir kiplik göstergesi olarak işlediğini göstermektedir. Araştırmanın amacı, söz konusu biçimbirimin biçimbilimsel, anlamsal, pragmatik ve fonolojik düzeylerde nasıl işlev kazandığını ve tarihsel süreçte nasıl bir anlam genişlemesine uğradığını incelemektir. Çalışma, nitel betimsel yöntemle yürütülmüş; veriler hem tarihsel Türkçe metinlerden (Orhun Yazıtları, Kutadgu Bilig, Osmanlı dönemi yazınsal örnekleri) hem de çağdaş derlemlerden (TS Corpus, METU Treebank, televizyon ve sosyal medya söylemleri) toplanmıştır. Toplam 312 örnek, biçimbilimsel yapı, kiplik değeri ve pragmatik bağlam açısından değerlendirilmiştir. Bulgular, “-mI/-mU” biçimbiriminin çağdaş Türkçede özellikle “acaba”, “galiba”, “mi ne”, “midir nedir” gibi belirteçlerle birlikte kullanıldığında olasılık işaretleyicisi olarak işlediğini göstermiştir. Tonlama ve vurgu değişimleri, biçimbirimin anlamını belirleyen en önemli etkenler arasında yer almaktadır: artan tonlama olasılık veya şaşkınlık, düşen tonlama ise onaylama veya ironi anlamı üretmektedir. Sonuç olarak, “-mI/-mU” biçimbirimi Türkçede yalnızca soru işleviyle sınırlı olmayan, konuşurun bilgiye erişim düzeyini, önsezisini, kuşkusunu ve iletişimsel tutumunu yansıtan çok katmanlı bir kiplik öğesidir. Bu bulgu, Türkçedeki kiplik sisteminin yalnızca morfolojik değil, aynı zamanda bağlamsal, pragmatik ve fonetik unsurlarla şekillenen dinamik bir yapı olduğunu göstermektedir. “-mI/-mU” biçimbiriminin tarihsel süreçte anlamsal bir genişleme süreci geçirerek soru işlevinden epistemik kiplik alanına doğru evrildiğini göstermektedir. “mI/mU” biçimbirimi, Türkçede salt biçimbilimsel bir soru eki olmanın ötesinde, konuşurun bilgiye erişim düzeyini, önsezisini, kuşkusunu ve iletişimsel tutumunu yansıtan biçim, anlam, bağlam ve sesbilimsel unsurların etkileşimiyle şekillenen dinamik ve çok katmanlı bir kiplik öğesidir. Bu bulgular, Türkçedeki kiplik sisteminin yalnızca morfolojik değil, aynı zamanda bağlamsal, edimbilimsel ve fonetik boyutlarıyla birlikte ele alınması gereken karmaşık bir yapı olduğunu göstermektedir.